جزوه درس سیاستگذاری خبری (1)
سیاستگذاری چیست؟
سیاستگذاری را بیشتربه معنای مدیریت وتصمیم گیری معنا کرده اند. البته درمعنای مراقبت کردن، تعیین استراتژی، بودجه بندی، سازماندهی، کنترل و هدایت نیزآمده است. برای تعریف سیاستگذاری ازجمله سیاستگذاری خبری دریک رسانه باید سازمان و تشکیلات وهمچنین نیروی انسانی را مورد توجه قرارداد. به طورکلی می توان سیاستگذاری خبری را برنامه ریزی طرح ریزی و اتخاذ تصمیماتی درجهت پیشبرد اهداف سازمانهای رسانه ای باستفاده ازتولید اخبارموردنظرو با توجه به تشکیلات ومحیط ونیروی انسانی تعریف کرد. درفرایند اتخاذ تصمیمات افراد وگروه های مختلف با زمینه های اجتماعی، فرهنگی، ارزشی، اعتقادی، اقتصادی و سیاسی گوناگون دخالت دارند. درفرایند اتخاذ تصمیم ها، مسأله چند گونگی علا یق و منافع مطرح می شود. به این معنی که هرفرد یا گروه منافع خاص خود را دنبال می کند ومتناسب با اهدافش ازاستراتژی های متفاوتی بهره میگیرد.
برنامه ریزی جیست؟ و تفاوت ان با سیاستگذاری در چیست؟
دکتر هادی خانیکی در مورد برنامه ریزی می گوید: برنامهریزی در حوزه ارتباطات به طور عام و هریک از رسانههای کوچک یا بزرگ به طور خاص مبتنی بر یک مقولهی است که سیاستگذاری ارتباطی محسوب میشود. در واقع برنامهریزی چه در حد یک بولتن روابط عمومی باشد یا راه اندازی یک سایت اطلاعرسانی و چه در حد کار در نشریات تخصصی، نشریات سراسری و روزنامه یا حتی رادیو و تلویزیون، نیازمند این است که سیاستها یا پیش فرضهایی که معطوف به امر اطلاعرسانی و ارتباط است روشن باشد. ما رسانه را چه میدانیم؟ چه تصوری از مخاطبان داریم؟ چه روندهایی را در ارتباط تاثیرگذار میدانیم؟ اینها همه مقولاتی است که در حوزه سیاستهای ارتباطی به آن پرداخته میشود. به عبارت دیگر سیاستهای ارتباطی معطوف است به دانستن فلسفه رسانه، فلسفه ارتباط، فهمی که از مخاطب رسانه وجود دارد و نظایر آنها. در حالیکه برنامهریزی در حوزه ارتباطات بیشتر یک مقوله تکنیکی و فنی است. در برنامهریزی منابعی که برای ارتباط در اختیار ماست اعم از تواناییها و امکانات رسانهای، اعتبارات و نیروی انسانی، زمان ارتباط و نظایر اینها مورد توجه است. اما در سیاستهای ارتباطی آنچه که بیشتر اهمیت دارد و فهم ما از مقوله ارتباط و پیشفرضهای ما نسبت به فرایند ارتباط مورد توجه است. ما در برنامهریزی با عدد و رقم و کمیت و آمار بیشتر سروکار داریم. با دانش اقتصاد، مدیریت و برنامهریزی سروکار داریم، درحالیکه در سیاستگذاری بیشتر به فهم فلسفی، اجتماعی و روانشناختی نیاز داریم و معمولا آن نوع برنامهریزی ارتباطی موفق است که سیاستگذاری درستی پشت آن قرار داشته باشد.